F.BALANCHE: ROJAVA SURİYE’DEN KOPMA ARAYIŞINDA

ROJAVA SURİYE’DEN KOPMA ARAYIŞINDA

Fabrice Balanche (Lyon 2 Üniversitesi’nde doçent ve araştırma direktörü, Washington Enstitüsü’nde misafir araştırmacı)

Washington Institute, 12.4.2017

Tercüme: Zahide Tuba Kor

NOT: Aşağıdaki tercümenin İngilizce orijinalinde bulunan 2 önemli harita maalesef yüklenememiştir. Haritaları merak edenler http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/rojava-seeks-to-break-out-in-syria linkini tıklayarak ulaşabilir.

Şubat ayında Suriye ordusu, Kürtlerin önderliğindeki Suriye Demokratik Güçleri (SDG)’yle Menbic’in güneyinde birleşti. Kürt yetkililer bu gelişmeyi, kuzeybatıdaki Afrin kantonunu Suriye-Türkiye sınırı boyunca uzanan toprak parçasıyla birbirine bağlama yolu olarak görüyor. SDG’nin hâkim unsuru olan PYD, hiç şüphesiz Esed rejimine bel bağlamak yerine bu bağlantı hattını kendi birlikleriyle kontrol etmeyi tercih ederdi; ancak Türklerin son operasyonları PYD’nin batıya doğru ilerleyişini durdurdu. Yine de bu durum, Rojava’nın Suriyeli Kürtlerine, diğer aktörlerin kendisini siyaseten ve iktisaden içeriye hapsetmesini önleyici bir başka araç sunmuş oldu, en azından şimdilik.

Rojava hala Suriye’nin iktisadi alanının bir parçası

Her ne kadar son gelişmeler Afrin ile Rojava’nın diğer kısmı arasında malların dolaşımını kolaylaştıracak olsa da bu tür bir dolaşım hala daha rejimin iyi niyetine bağlı. Beşşar Esed’in Kürtlerle iktisadi ilişkileri genişletmesinin her iki tarafın da ortak çıkarına olması PYD için şükredilesi bir durum. Batı Suriye’nin Rojava’nın en doğusundaki Cezire kantonunda üretilen pamuk, buğday ve petrole; Kürtlerin de hammadde ihracatına ve işlenmiş mamul ürün ithalatına ihtiyacı var. Bu yeni kara bağlantısı sayesinde Suriye Kürtleri, Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi (IKYB)’ne daha az bağımlı hale gelecek. Kuzeydoğudaki IKYB’ye ait Peşhabur sınır geçidi, artık onlara açık olan tek uluslararası ticaret güzergâhı değil.

Kürtlerin Suriye’nin batısıyla savaş dönemi ticari ilişkileri, hiç şüphesiz şubat ayında kurulan Afrin bağlantısından çok daha önce de mevcuttu. Suriye ordusuna ve Esed’le müttefik veya ona isyancı birçok milis grubuna ödenen haraçlar sayesinde Rojava ile rejimin kontrolündeki topraklar arasında mal dolaşımı sağlanıyordu. Mesela Cezire’nin buğday hasadını hükümetin kontrolündeki alanlara taşıyan kamyonlar, İslam Devleti’nin kontrolündeki topraklardan geçerken İD birliklerine komisyon vermek zorundaydı. Son aylarda Afrin, Kamışlı’nın doğusundaki Rimelan rafinerilerinden benzin tedarik ederken, iki bölge arasını elinde tutan Türkiye destekli isyancılar yükün yarısını “geçiş vergisi” olarak almaktaydı. Ancak şubat ayından bu yana Kürtler, Menbic ile Afrin arasında Halep üzerinden Suriye ordusunun kurduğu koridor yoluyla benzin yollar hale geldiler. Esed birlikleri, rejim kontrolündeki yolları kullanmalarını teşvik etmek için kendi geçiş vergilerini görece düşük tutuyorlar. Rojava’yla ticareti kolaylaştırmak Esed’e siyaseten de yarıyor; böylelikle bir yandan Kürtleri kendi iktisadi etkisi altında tutarken, öte yandan Kamışlı’da hizmet eden ana havayolu şirketi FlyDamas’ın sahibi [Z.T.K. Beşşar Esed’in anne tarafından kuzeni] Rami Makhluf gibi kilit dostlarını ve aile mensuplarını da faydalandırıyor.

Kamışlı havaalanı vazgeçilmez

Rojava’nın içinde yer alsa da Kamışlı Havaalanı hala daha Suriye ordusunun kontrolünde. PYD burayı hiçbir zaman ele geçirmeye çalışmadı; zira burası Rojava için vazgeçilmez bir bağlantı vasıtası. Şam’a günlük iki uçuş tamamen zaruri ikmal malzemelerini taşıyor; keza iki haftada bir Beyrut ve haftada bir de Kuveyt’e uçuşlar var. Yereldeki sivillerin yurtdışına seyahatleri için en kolay yol da bu. Çünkü en yakın uluslararası havalimanı Erbil’de ve bunun için karayoluyla bir günlük yol gitmek lazım. Dicle Nehri’nden Peşhabur’a geçiş ise meşakkatli bir süreç; zira yük taşıyan kamyonlara ayrılan mavnaları siviller kullanamıyor. Gümrük işlemleri de çok uzun vakit alıyor.

Şubat ayından evvel Kamışlı Havaalanı sivil Kürtlerin rejim kontrolündeki batı bölgelerine ulaşımı için tek yoldu. Savaş boyunca Halep, Şam, Humus ve Lazkiye üniversitelerine giden binlerce öğrenci, Rojava’daki evlerine geri dönememe endişesi taşıyordu. Sağlık hizmetleri için Şam’a erişim bilhassa hayati; zira Rojava hastanelerinin ekipmanı yetersiz ve ilaçların çoğu da rejim bölgesinden geliyor. Burada çalışan memurların maaşları ve emekli aylıkları da Şam’dan uçaklarla geliyor. Kısacası Kürt yönetimi, birçok alanda Suriye devletinin yerine geçebilecek araçlara henüz sahip değil.

İktisadi bağımsızlık: ideolojiye karşı pragmatizm

2012’de PYD’nin Haseke vilayetini ele geçirmesi ve isyancılar Fırat Nehri’ni ele geçirdiğinde rejim bölgesiyle toprak bütünlüğünün bozulması yerel ekonomiyi tamamen altüst etti. Daha evvel Haseke, başta petrol, tahıl ve pamuk olmak üzere hammadde üretme rolünü üstlenmişti. Mesela ülkedeki tahıl üretiminin yarısı buradan olup bir nevi Suriye’nin gıda bağımsızlığının teminatıydı. Yine Haseke savaştan evvel ülke pamuğunun %80’ini üretiyordu. Bu “beyaz altın” Suriye’nin güçlü tekstil sanayisini besliyor ve büyük kazançlarla dışarıya ihraç ediliyordu. Çiftçiler, rejimin çok sıkı denetimindeki üretim planlarına dâhil olup başka ürünler ekemiyordu. Resmi kurumlar buğday ve pamuk tohumunu veriyor ve devletin belirlediği fiyattan tüm ürünleri satın alıyordu. Benzer şekilde yerel tarım idareleri de Humus’taki devasa kimyasal tesisten düşük fiyata gübre sağlıyordu.

Bu politikalar neticesinde Haseke, Suriye’nin batısını hammaddeyle beslemek zorunda olan bir iç sömürgeye benzemeye başlamıştı. Yerel sanayi girişimlerini başlatmak çoktandır yasaktı; devlet orada sadece iki tane iplik fabrikası açarken ülkedeki pamuğun büyük kısmı Halep’te ve sahil bölgelerinde işleniyordu. Üstelik bölgede tekstil sektörü yoktu; tarım-gıda sanayii de yerel ihtiyaçları karşılamak üzere birkaç küçük ölçekli mandıra ve un değirmenlerinden ibaretti. Suriye petrolünün üçte birini üretse de burada ne bir rafineri ne de plastik sanayii vardı. Rimelan termik santrali de sadece stratejik ihtiyaçlar çerçevesinde petrol çıkarma amaçlıydı; elektrik çok büyük ölçüde Fırat Nehri üzerinde bulunan Baas, Tişrin ve Sevra barajlarından üretiliyordu. Rejim, böyle bir iktisadi bağımlılık yaratarak Kürtlerin herhangi bir ayrılıkçı girişimini engelleme ümidindeydi. Bu politika, sahildeki Alevi bölgesinde izlenen politikanın belirgin bir şekilde zıttıydı. Zira Beşşar’ın babası, olur da rejim bir gün Şam’daki iktidarını kaybederse sahil kesiminde bağımsız mezhepçi bir sığınak kurmak için gerekli her türlü altyapıyı buraya sundu.

Bugün PYD, Şam’la dengesiz ilişki biçiminden kurtulmak için kendi kendine yetebilir bir ekonomi kurmayı savunuyor. Kapitalist bir sistemi de reddedip uzunca bir süredir daha Marksist-Leninist politikaları savunan PKK lideri Abdullah Öcalan’ın felsefesini teşvik etmeye çalışıyor. Ancak şu sıralar bu fikirler Rojava’da küçük çapta uygulanabilir durumda; bu yüzden Kürt yetkililer hammaddelerini ihraç edip karşılığında mamul ürünler satın almak için topraklarını dışa açık tutmak zorunda hissediyorlar. Bu bağlamda Irak’a bir ikinci ticari güzergâh açmak, yavaş ve belirsiz şekilde kendi kendine yetebilir bir ekonomi kurmaya kıyasla, Rojava’nın bağımsızlığını hızlıca ve son derece güçlü şekilde takviye edecektir.

İran için batıya doğru bir güzergâh mı?

Haseke ile Kerkük arasında yeni bir kara güzergâhı, Rojava’nın –Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi’nin ana gruplarından Barzani’nin KDP’sinin tam kontrolündeki– Peşhabur sınır geçidine bağımlılığını kırabilir. Bu güzergâhın, hâlihazırda Irak ordusu ve onunla bağlantılı Şii milislerin kontrolünde bulunan Dicle Vadisi üzerinden Telafer’e ve ardından Kerkük’e ulaşmadan evvel Yezidi Dağlarının [Z.T.K. Sincar’ı kastediyor] güneyinden geçmesi muhtemel. Kerkük, KDP’nin aksine İran’a ve Bağdat’a yakın IKBY grubu KYB’nin hâkimiyetinde.

Bu güzergâhı açmanın uygunluğu henüz sağlama alınmış değil. Zira İslam Devleti hala daha Sincar’ın güneyinde mevcudiyetini korurken, KDP ile PKK şu anda Sincar’ı kontrol için mücadeleye girişmiş durumda. Dahası, KDP lideri Mesud Barzani de Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da Rojava’yı dış dünyaya açacak ve bölgenin İran için jeopolitik önemini takviye edecek herhangi bir stratejik eksene karşı çıkıyor. Ancak eğer ki mevcut gidişat devam ederse, Haseke ile Kerkük arasında –Suriye Kürtlerini İran’a Süleymaniye üzerinden bağlayacak– bir koridor kurulabilir. Bu durumda teorik olarak Rojava, Amerikan birliklerinin Suriye’nin doğusundan çekilmesi halinde, İran’ın Irak, Suriye’nin batısı ve hatta Akdeniz sahili arasında bir transit güzergâhına dönüşebilir. Her ne kadar bu, İran için en kısa batıya açılma güzergâhı olmasa da İslam Devleti’nin, Rakka ve Musul’dan çıkartıldıktan sonra teröristlerin sığınmasının muhtemel olduğu Suriye-Irak sınırı boyunca uzanan kalelerinin etrafını kuşatma avantajını sunacak. Dolayısıyla eğer ki ABD ve müttefikleri, Tahran’ın böyle bir koridor kurmasını önlemek istiyorlarsa, Suriye Kürtlerinin elindeki topraklarda kendi etkilerini güçlendirmeleri gerekiyor.

F.BALANCHE:SURİYE’DE EL-BAB’I IŞİD'DEN KİM ALACAK

SURİYE’DE EL-BAB’I IŞİD'DEN KİM ALACAK? TÜRKLER, KÜRTLER, ESED?

Fabrice Balanche (Lyon 2 Üniversitesi’nde doçent ve araştırma müdürü, Washington Enstitüsü’nde misafir araştırmacı)

Washington Yakın Doğu Araştırmaları Enstitüsü, 7.10.2016

Tercüme: Zahide Tuba Kor

Özet: İslam Devleti’nin sözde başkenti Rakka’nın batısındaki elinde kalan son kalesi olan el-Bab da düşmek üzere. Bunun Kürtler, Türkiye, Suriyeli isyancılar ve diğer aktörler için muhtemel büyük stratejik sonuçları dikkate alındığında bunlardan herhangi biri hızlı davranarak ilçenin ve sürecin kaderini belirleyebilir. 

(…) Birçok aktör el-Bab’a çok yakın bir mesafede; peki ilçeyi kim fethedebilecek? Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’a göre Suriyeli isyancılar Türk ordusunun desteğiyle el-Bab’ı kurtarmalı. Ancak sahadaki askeri gelişmeler farklı bir senaryo sunuyor. Kürtlerin baskın olduğu Suriye Demokratik Güçleri (SDG)’nin bir kısmı 3 Ekim’de Menbic tarafından el-Bab’ın 20 km doğusundaki Arima’yı ele geçirirken diğer bir kısmı da ilçenin 20 km. batısına kadar ilerledi. Bu arada Suriye ordusu 10 km güneyde duruyor.

Savaş sırasında el-Bab

2011 yılında el-Bab’da 100 bin kişi yaşıyordu. İlçe savaştan fazla etkilenmediğinden Halep’in diğer kesimlerinden gelen mülteciler buraya sığındı.(…) Esed rejiminin idari personeli ve polis gücü 2012 ilkbaharında ilçeyi terk ederken kontrol isyancılara geçti. İslam Devleti (İD) Ocak 2014’ten beri el-Bab’ın kontrolünü elinde tutuyor. 

İlçenin savaş öncesi geçmişine bakılırsa nüfusunun önemli bir kısmı İD’in radikal itikadına sempati besliyor olabilir. Zira 2003’ten itibaren birçok el-Bablı genç Amerikan birlikleriyle savaşmak üzere Irak’a gitmişti. Daha yakın dönemde İD, el-Bab’da –mesela İD’in yerel halkı silahaltına alma çabasının büyük bir isyan dalgasını ve baskıyı tetiklediği- Menbic’e kıyasla daha az muhalefetle karşılaştı. 

Öte yandan İD her ne pahasına olursa olsun el-Bab’ı elinde tutmaya kararlı değil. Türkiye sınırında ve Menbic’de aldığı yenilgilerden sonra el-Bab, İD için stratejik önemini yitirmiş durumda ve ARA News gibi medya kuruluşları İD’li askerlerin ailelilerinin, ayrıca yerel polis teşkilatının, eğitim kamplarının, askeri ikmal depolarının ve İslami mahkemenin Rakka’ya gitmeye başladığına dair haberler veriyor. İD (…) şu anda Rakka ve Fırat Nehri’ni savunmaya odaklanmış gibi görünüyor.

El-Bab’a en yakın olan Suriye ordusu 

(…) Kasım 2015’ten beri Esed birlikleri el-Bab’ın güneyinden 10 km uzaklıkta bekliyor. (…) Zira ordunun baş önceliği Halep şehrini geri almak. (…)

Rejim ve müttefiklerinin Türkiye destekli isyancılar girmeden evvel el-Bab’ı ele geçirmeleri her türlü çıkarlarına. Her ne kadar Suriyeli ve Türk askeri yetkililer geçen ay Bağdat’ta bir araya gelerek Halep’in kuzeyinde Türkiye’nin rolüne dair bir “mutabakat”a varmış olsalar da Şam ile Ankara Suriye’nin kuzeyinin kaderi noktasında hala rekabet içindeler. Eğer ki isyancılar, el-Bab’ı ele geçirirlerse, sadece Halep’e yönelik bir tehdit teşkil etmekle kalmayıp aynı zamanda İD’in gerilemesini Rakka ve Fırat Vadisi’nin diğer noktalarına ilerleme fırsatı olarak kullanabilirler. Ayrıca Suriye ordusunun el-Bab’a sadece birkaç km uzaklıktayken tutup da isyancıların bölgeyi ele geçirmelerine izin vermesi sembolik anlamda bir zafiyet işareti olacaktır. Tıpkı Palmira’da olduğu gibi ordunun el-Bab’ı kuşatmasıyla İD birlikleri ilçeyi hemen terk edebilir ve böylece nispeten kolayca rejimin kontrolüne geçebilir.  

Veyahut rejim SDG birliklerinin ilçeyi geri almasına izin verebilir. Nitekim Menbic’ten el-Bab’a ve Afrin’e kadar uzanan küçük bir SDG –daha doğrusu Kürt- koridoru, Halep’in kuzeyinde Türkiye yanlısı isyancıların Esed ordusuna saldırılarını caydırabilecek türden bir savunma hattı olarak işlev görebilir. Rejim ayrıca el-Bab’daki yerel Sünni Arap çoğunluk orduyu ve ona bağlı Şii milis kuvvetlerini bir işgalci olarak göreceğinden bölgeyi kolayca kontrol edemeyeceğini düşünebilir; buna karşı Sünni Arap ve Kürt savaşçılardan müteşekkil SDG’nin çok daha kabul edilebilir olması mümkün. Bu senaryoda Rusya’nın el-Bab’a ilerleyebilmeleri için Amerikan destekli silahlı SDG’ye hava desteği verme ihtimalini kimse göz ardı edemez. Nihayetinde bir Kürt koridorunun oluşumunu kolaylaştırmak, Türkiye destekli Arap isyancıları İD’e karşı daha fazla ilerleme kaydetmelerini engelleyecek ve böylece Washigton’ın isyancıları destekleme arzusunu azaltacaktır. 

“Fırat Kalkanı”

Ağustos ayından itibaren “Fırat Kalkanı” adıyla bir Arap isyancılar koalisyonu hızlıca Cerablus’u ve sınır hattındaki diğer bölgeleri Türk ordusunun desteğiyle ele geçirdi; ardından daha yavaş ve dikkatli bir ilerleme kaydetmeye başladılar. Bu şemsiye grup Türkmen köylerini kolayca özgürleştirdi, ama sıra Arap köylerine geldiğinde birçok zorlukla karşılaştı. Bunun ilk nedeni, savaşçı sayısının sadece 1000-1500 kadar olması. İkincisi, Türkmen olan Sultan Murad Tugayları dışındaki koalisyon savaşçılarının çoğu İdlib bölgesinden gelmiş olup yerel Arap nüfusla hiçbir bağlantıları yok. Buna mukabil İD 2013’ten beri yerli savaşçıları kendi saflarına katıp beyinlerini yıkadı ve şu anda bunların birçoğu kendi topraklarını kurtarmak ve İslamcı isyancıların muhtemel kanlı misillemelerini önlemek için savaşmaya hevesli.

Ayrıca Fırat Kalkanı, Türkiye’nin hava ve topçu desteği olmaksızın ilerleyemez ve Ankara’nın buna ne ölçüde hazır olduğu da net değil. (…) İlçede ilerlemek, Kürtlerin batıdaki Afrin ile doğudaki Kobani kantonlarını birleştirerek Türkiye’nin güney sınırı boyunca bütünleşmiş bir bölge oluşturma çabalarına da engel olacak. Aslında Erdoğan’ın Suriye’ye girmekteki temel nedeni de bunu engellemek gibi görünüyor. 

Öte yandan bazı Türk yetkililerle yaptığımız özel görüşmelerden aldığımız intiba, Ankara’nın Suriye’nin derinlerine askeri birlik yollamak istemeyebileceği yönünde. Belki de Erdoğan ile Putin nereye kadar ilerleyecekleri noktasında bazı kırmızı çizgiler üzerinde anlaşmış olabilirler. Putin’in geri almaya kararlı olduğu Halep’e çok yakın bir bölge olan el-Bab’da Türk varlığından memnun olması muhtemel görünmüyor. Ayrıca El-Bab, Moskova’nın Türkiye ve SDG’ye karşı elindeki en iyi kozu. 

Kürt hedefleri

SDG’nin en büyük gücünü teşkil eden PYD hala kantonlarını birleştirme ümidinde. Dolayısıyla SDG birlikleri el-Bab’a batıdan ve doğudan ilerlemekte. Türkiye’nin Ağustostaki müdahalesinden bu yana ilk kez 3 Ekim’de ilçenin 20 km batısına kadar ilerlediler. Doğuda da Afrin’den gelen SDG birlikleri (…) rejimin ve Rus operasyonlarının desteğiyle ilerleyerek el-Bab’a yine 20 km’e kadar yaklaştılar. 

Ekim 2015’te Washington’a gelen bir PYD heyeti, Rusya’nın Rojova’yı tanımayı ve Kobani ile Afrin’in birleştirilmesine yardım etmeyi önerdiğini söylemişti [Z.T.K. Tarihe dikkat ediniz; Rus uçağının düşürülmesinden tam bir ay evvel!]. ABD’den de benzer bir söz ve aynı zamanda askeri destek almak istiyorlardı. Bundan sonra ABD birlikleri Menbic’e yönelik Kürtlerin öncülüğündeki bir saldırıyı destekledi ki PYD bunu ABD birleşik bir Rojova’yı kabul etti diye yorumladı. Amerikan Başkan Yardımcısı Joe Biden’ın ağustos ayında Türkiye’yi ziyaretinde (…) SDG içindeki Kürt unsurların Menbic’in kontrolünü Arap müttefiklerine bırakması gerektiğini söylemesi (…) PYD’yi çok sinirlendirdi. Bu durum sadece ve sadece Putin’in PYD’yi kendi yanına çekme ümidini artıracaktır. 

İslam Devleti’nin hesabı

İD “halife”si Bağdadi, birliklerinin Rakka’ya odaklanmak üzere el-Bab’ı terk etmesini çıkarına görebilir; zira elindeki toprakları kurtarabilme yolunun düşmanları arasındaki çelişkilere odaklanmak olduğunun farkında. Bu düşmanlardan bazıları açısından İD’in Rakka’daki kontrolünü sürdürmesi aslında kısa vadeli çıkarlarına hizmet ediyor: İD’in varlığı, PYD açısından birleşik bir Rojova kurma hedefini gerçekleştirme noktasında stratejik bir koz; yine Esed rejiminin içerideki savaşı teröristlere karşı bir savaşmış gibi göstermesine yardımcı oluyor. 

Eğer ki el-Bab düşecekse, isyancılardansa Suriye ordusunun ve/veya SDG’nin kontrolüne geçmesi Bağdadi’nin çıkarına. Zira rejim ordusunun kısa süre içinde Fırat Nehri’nin doğusuna doğru bir saldırı başlatabilmesi için gücü çok çok zayıf; zaten ordunun temel önceliği (İD’in düşmanı olan) isyancıları Suriye’nin batısından temizlemek. SDG’ye gelince, onlar da kendileri için hiçbir değer ifade etmeyen Rakka’nın ele geçirilmesindense Afrin-Kobani koridorunu Türkiye’ye karşı savunmakla daha fazla meşgul olacaklardır.

Sonuç

2011’den bu yana Batılı (ve Rus) uzmanların çoğu, İran’ın ve Moskova’nın Şam’a desteğini ve –Suriye ordusunun insan gücü eksikliğinin aşılamaz bir handikap olduğu iddiasıyla- Esed rejiminin direncini hafife aldılar. Ancak bir kez daha rejim ve müttefikleri, el-Bab da dâhil, yeni yeni saldırılar başlatacak kadar güçlü görünüyor. Amerikan-Rus ateşkes görüşmelerinin başarısızlığa uğraması ışığında Halep kuşatmasının başarıya ulaşmak üzere olduğunu söyleyebiliriz; bu da kısa süre sonra yeni saldırılar için daha fazla askeri birliğin elinin serbestleşeceği anlamına gelir. Hama ve Şam gibi şehirlerde isyancı tehdidiyle yüzleşilmeye devam edileceği aşikâr; ancak bu, muhtemelen kısa vadede askeri birlikleri kuzeyden çekecek kadar hayati bir tehlike olmayacak. Ve eğer ki Suriye ordusu ve Şii müttefikleri el-Bab’ı geri alacak kadar güçlü değilse Esed ve Putin’in çıkarı SDG’nin ilçeyi almasına müsaade etmekte ve hatta onlara yardım etmekte olabilir. Bu senaryolar Washington’a sadece dikkat çekici iki alternatif sunuyor: Türkiye’yle arayı açma pahasına SDG’nin el-Bab’a ilerleyişini desteklemek veyahut şimdiye kadar İD’e karşı ABD’nin baş ortağı olan Kürtlerle ilişkilere zarar verebilecek olmasına rağmen Türkiye destekli isyancılar tarafından güçlü bir saldırıyla ilçenin geri alınmasını istemek.